In het Van Gogh museum kan u nog tot 18 mei 2008 de werken van John Millais bewonderen. John Everett Millais (1829-1896) was de belangrijkste schilder van het Engelse genootschap der Prerafaëlieten en de meest succesvolle Britse kunstenaar uit de tweede helft van de 19de eeuw. Deze tentoonstelling, georganiseerd in samenwerking met Tate Britain in Londen, omvat ongeveer 100 werken en is het eerste monografische overzicht sinds 1967 en de eerste tentoonstelling sinds 1898 waarin alle aspecten van Millais’ carrière aan bod komen.
Ophelia
Een van de hoogtepunten van de tentoonstelling is het schilderij Ophelia uit de Tate, geïnspireerd door Shakespeares Hamlet, waarin Ophelia, waanzinnig geworden nadat haar geliefde Hamlet haar vader heeft vermoord, zichzelf verdrinkt. Het schilderij is een subtiel spel van mystiek, een uiterst verfijnde techniek en ingetogen drama.
Ter ere van deze tentoonstelling veranderd onze header een tijdje in dit indrukwekkende schilderij.
Ik was oorspronkelijk niet van plan theatervoorstellingen te behandelen op Got Art?, maar ik moet gewoon iets kwijt over de voorstelling die ik vrijdag heb gezien in Amersfoort. Schone Woorden. Een monoloog van Vlaams acteur Warre Borgmans, met muzikale begeleiding van Jokke Schreurs.
Warre Borgmans neemt ons mee naar de bushalte waar ie als tienjarige jongen elke morgen stond te wachten, op de Champs Elysee van Mortsel: De Statielei. Hij vertelt ons over zijn nonkel Jos. Jos van Schoten, die Schoten bevreid heeft na den Oorlog. En over hoe hij toneel is gaan volgen bij de prinses van Fabian van Faladdan.
Warre bewijst dat toneel zo simpel kan zijn. Je hebt geen indrukwekkend decor, prachtige kostuums of een ijzersterk verhaal nodig om mensen te boeien. De voorstelling duurde bijna drie uur lang en het vloog voorbij. Op een bepaald moment stonden er mensen recht en verontschuldigden zich dat ze hun laatste trein moesten halen. Warre speelde hier heel leuk op in door de mensen op het podium te roepen en ze snel het einde te verklappen.
Dikke aanrader. Wees er snel bij, want het zijn de laatste voorstellingen.
De mozaïek van keizer Justianus bevindt zich in de San Vitale te Ravenna naast de ingang van het koor, aan de andere kant vindt men een soortgelijke mozaïek van zijn vrouw, keizerin Theodora.
De stijl van schilderen is typisch voor de hofstijl van Justianus, er zijn typische Romeinse kenmerken maar ook heel eigen karakteristieken. De lichamen zijn heel lang uitgewerkt met kleine hoofdjes en voetjes, de gezichten heel gestileerd. Ook heel typisch voor de hofstijl zijn de mooi omlijnde amandelvormige ogen. Het Byzantijnse bladgoud is ook terug te vinden in de iconen zoals die nog steeds in Orthodoxe kerken worden gebruikt.
Naast de uitwerking van de figuren is ook de compositie heel belangrijk. De afgebeelde personen zoeken geen oogcontact met het publiek, ze stralen eens soort van afstandelijke waardigheid uit, deze indruk wordt versterkt door de op elkaar lijkende gezichten die zich allemaal op dezelfde hoogte bevinden. Deze waardigheid is nodig omdat keizer Justianus een dubbele identiteit wil creëren, hij refereert naar Christus geflankeerd door zijn apostelen en wil op die manier wereldlijke en religieuze macht liëren. Kunst is dus altijd al een propagandamiddel geweest, zelfs al in 547 na Christus.
De romantici hebben altijd al aandacht gehad voor de grootsheid van de natuur, die ze dan realistisch maar toch idealiserend weergaven, hun landschappen waren dan ook altijd zelf opgestelde composities, er werd niet geschilderd en plein air.
Onder invloed van het positivisme, een filosofie die zich enkel op waarneembare feiten baseert, groeide de aandacht voor de zichtbare werkelijkheid en de observatie. Deze tendens is ook te zien in het werk van Friedrich, dit schilderij toont de nietigheid van de kleine mens tegenover de natuur. De Duitse romanticus voegt er echter nog een extra dimensie aan toe, hij koppelt de natuur namelijk aan religiositeit; aan het goddelijke en het uitstralen van devotie. Het kunstwerk is dus als het ware een confrontatie tussen de mens en de natuur. De typisch romantische onrustige weergave van de wolken is een metafoor voor zijn zieleroerselen, een idee dat trouwens ook terugkeert in het impressionisme, waar vooral de persoonlijke visie en de uitdrukking van gevoelens een belangrijke rol speelt.
De “Wanderer” wordt gekenmerkt door de vervreemding en het escapisme die beiden heel typisch zijn voor de romantiek als stijlperiode. Het escapisme is het proberen ontsnappen uit de dagelijkse werkelijkheid en de sleur waarin men zich een vreemde voelt (vervreemding). De zweverige indruk zorgt dan ook voor een tijdloos gevoel van eeuwigheid, zeker eens de moeite om bij stil te staan als een oase van reflectie in de drukke wereld om ons heen.
Het MuHKA organiseert deze zomer, een bijzondere tentoonstelling van Luc Tuymans op de vierde verdieping van het FotoMuseum.
Luc Tuymans is een Vlaamse schilder, die woont en werkt in Antwerpen. Hij koestert een fundamenteel wantrouwen tegen de waarheidswaarde van beelden. Zijn schilderijen noemt hij ‘authentieke vervalsingen’. Tegenover de gemakkelijke transparantie van de alomtegenwoordige, snel opgenomen beelden in media en reclame, plaatst hij zijn desoriënterende schilderijen. Volgens Tuymans is een volwaardig psychologisch portret van een individu onmogelijk. Vandaar dat de kadrering van zijn portretten vaak onvolledig is. In de zomer van 2004 kreeg Tuymans als eerste levende Belgische kunstenaar een tentoonstelling in de Tate Modern.
Tijdens Luc Tuymans I don’t get it zal het brede spectrum van Tuymans’ oeuvre worden getoond, met nadruk op de efemere kant ervan. Voor het eerst sinds twintig jaar wordt de video Feu d’Artifice opnieuw getoond. Het volledige overzicht van edities zal er zijn, allerhande publicaties en dus de polaroids.
Luc Tuymans I don’t get it is te zien in het MuHKA van 01 jun tot 09 sep 2007.
In de basiliek van Koekelberg wordt deze zomer een tentoonstelling gewijd aan het leven en werk van Leonardo da Vinci. De tentoonstelling ‘Leonardo da Vinci – The European genius’ wordt gehouden naar aanleiding van de vijftigste verjaardag van het Verdrag van Rome. Het initiatief gaat uit van de vzw Europa 50 en de Europese Commissie.
Leonardo daVinci, die niet alleen beroemde schilderijen zoals de Mona Lisa op zijn naam heeft maar ook verscheidene uitvindingen en wetenschappelijke ontdekkingen, zal worden gepresenteerd als het Europese genie bij uitstek. Tot het wetenschappelijke comité van de tentoonstelling behoren de professor Carlo Pedretti, die directeur is van het Armand Hammer Center in Los Angeles en een erkende Leonardo-specialist, en de professor Martin Kemp van de universiteit van Oxford.
De bekendste meesterwerken uit de musea worden niet uitgeleend, maar er zullen wel schilderijen van Leonardo en zijn assistenten uit particuliere verzamelingen te zien zijn. Een blikvanger wordt de Maria Magdalena uit een Zwitserse collectie, die opvalt door haar naakte buste.
Ook het enige zelfportret van Leonardo daVinci, dat bewaard wordt in de bibliotheek van Turijn, komt voor de gelegenheid naar Brussel. Verscheidene verluchte handschriften zullen het technisch vernuft van de kunstenaar in de verf zetten. Er komen originele schetsen en studietekeningen van Leonardo, maar ook een honderdtal tekeningen van beroemde tijdgenoten zoals Michelangelo, Rafaël, Dürer en Jeroen Bosch.In de abdij van Tongerlo wordt een unieke kopie van Het laatste avondmaal van Da Vinci bewaard. Ze werd geschilderd door een leerling van de kunstenaar en geldt als een belangrijk referentiepunt nu de originele schildering zwaar beschadigd is. Een reproductie ervan op ware grootte zal op de tentoonstelling gepresenteerd worden.(jvh)
De tentoonstelling in de basiliek van Koekelberg loopt van 18/8 tot 15/3 2008.
De Britse politie heeft een gestolen schilderij van de Belgische kunstenaar René Magritte teruggevonden. ‘Les Reflets du temps’ (1927) was in augustus 2006 gestolen in Londen.
De waarde van het doek wordt geschat op 518.000 euro. De politie werd gisteren gecontacteerd door een man die zei dat hij het schilderij had teruggevonden. Het werk kon geïdentificeerd worden dankzij de gegevensbank van de Londense politie, waarin meer dan 58.000 ontvreemde kunstwerken geregistreerd staan. Op basis daarvan kunnen kunstverzamelaars nagaan of ze geen gestolen doeken aangeboden krijgen.
Het schilderij van Magritte werd op het ogenblik van de diefstal bewaard in een opslagruimte in het zuiden van Londen. De politie heeft het doek nu in bewaring genomen in het kader van het onderzoek. Als dat is afgerond, kan het schilderij terug naar de eigenaar. (belga/hln)
Tijdens een taxatie in Frankrijk zijn drie onbekende schilderijen van Piet Mondriaan ontdekt. De olieverfschilderijen staan niet in de uit 1998 daterende oeuvrecatalogus.
De ontdekking komt op naam van de Amsterdamse kunsthandelaar Dolf D. van Omme, die de werken aantrof bij erfgenamen van de verzamelaar dr. J. Esser. De drie bewuste schilderijen zijn ‘Hooimijt achter een rij bomen’, ‘Irissen tegen een rode achtergrond’ en ‘Boerenhoeve door bomen omringd’.
Van Omme liet weten dat de echtheid van de werken door specialisten is bevestigd. De werken zijn niet gesigneerd. Mondriaan (1872-1944) deed dat vaak niet. De handelaar biedt het eerste schilderij voor 100.000 euro te koop aan. De twee andere gaan terug naar de eigenaren. De schilderijen zijn gemaakt in de periode 1902-1909 toen Mondriaan nog naturalistisch werkte. Later zou hij als abstract schilder internationale faam verwerven. (belga/hln)
Het nieuwe Got Art-tijdperk vieren we met een nieuwe header. Het Vlot van de Medusa maakt plaats voor een prachtig detailfoto van een zelfportret van Rembrandt (1659).
