Got Art?

De romantici hebben altijd al aandacht gehad voor de grootsheid van de natuur, die ze dan realistisch maar toch idealiserend weergaven, hun landschappen waren dan ook altijd zelf opgestelde composities, er werd niet geschilderd en plein air.
Onder invloed van het positivisme, een filosofie die zich enkel op waarneembare feiten baseert, groeide de aandacht voor de zichtbare werkelijkheid en de observatie. Deze tendens is ook te zien in het werk van Friedrich, dit schilderij toont de nietigheid van de kleine mens tegenover de natuur. De Duitse romanticus voegt er echter nog een extra dimensie aan toe, hij koppelt de natuur namelijk aan religiositeit; aan het goddelijke en het uitstralen van devotie. Het kunstwerk is dus als het ware een confrontatie tussen de mens en de natuur. De typisch romantische onrustige weergave van de wolken is een metafoor voor zijn zieleroerselen, een idee dat trouwens ook terugkeert in het impressionisme, waar vooral de persoonlijke visie en de uitdrukking van gevoelens een belangrijke rol speelt.
De “Wanderer” wordt gekenmerkt door de vervreemding en het escapisme die beiden heel typisch zijn voor de romantiek als stijlperiode. Het escapisme is het proberen ontsnappen uit de dagelijkse werkelijkheid en de sleur waarin men zich een vreemde voelt (vervreemding). De zweverige indruk zorgt dan ook voor een tijdloos gevoel van eeuwigheid, zeker eens de moeite om bij stil te staan als een oase van reflectie in de drukke wereld om ons heen.